Doe het zelf Neushoorn

Er zijn geen kaarten meer beschikbaar voor de opvoering van 16 maart 2019 in de Boesdaalhoeve

Van Pierre Soetewei

Regie: luc Collin

reserveer hier je kaarten

Foto's tijdens de repetitie

De keuze:

KTV De Noordstar staat voor verscheidenheid. We willen ons publiek iedere keer verrassen. In 2017 brachten wij “Little Voice”, een sociaal, menselijk bewogen stuk. In 2018 was het “La Mamma”, een echt karakterstuk. In 2019 wordt het een klucht. Lachen verzekerd.

De inhoud.

Een levensechte vereniging besluit buiten de lijntjes te kleuren en flanst zelf een toneelopvoering ineen. Niemand van de leden heeft podium ervaring of toch bijna niemand en zeker de auteur, regisseur, hoofdrolspeler niet. Hun bedoeling? De uitstervende wit breed lip neushoorn steunen.

De personages, ofschoon verzonnen, zijn uit het leven gegrepen, de toestanden ook. Het geheel is een ode, zeker geen kritiek, aan het verenigingsleven die onmisbare schakel in het sociale gebeuren. Het geheel is zeer rijkelijk overgoten met onmisbare humor. Het wordt een avondje zonder zorgen…… voor het publiek althans.

De cast:

Germaine: “ Oei, ik dacht dat ik de eerste zou zijn!”

Remi: “Na mij Germaineke. Kom trek je jasje maar uit!”

Germaine: “ Is het niet te koud …..?”

Dolf: “ In ’t leger ja ….!”

Rosa: “Ik wil zien wat ze uitspoken”

René: “ Ja maar …. Ik kan niet fietsen…..”

Frank: “ Een hete kat op een zinken dak …. Is dat niks voor u Germaineke?”

Wiza: “ Ikke? ….. Ik zeg nooit iets”

Het koor: “ Moeten we nu meubelen …… Of was het daar straks?”

Wat de regisseur kwijt wil.

Er wordt nog te vaak laatdunkend neergekeken op blijspelen in het algemeen en kluchten in het bijzonder. “Kenners” beschouwen het als iets voor onder de kerktoren: vlug gelezen, vlug gedaan.

Niets is minder waar. Acteurs. technici en regisseurs die er zich aan wagen wacht onnoemelijk labeur.

Het is veel meer dan ” een plezant stukske spelen” dat drijft op een rammelende tekst, vage inspiratieflitsen van het moment of dorpse bekendheid van de spelers.

Een kwaliteit klucht of blijspel eist enorm veel energie, inzet, creativiteit, mensenkennis, groepsgevoel, alerte geest, lef en goede smaak.

Ah bon! …… Daarom zijn die repetities zo belastend.

Bij een klucht is de tekst een kapstok waar de acteur in nauwe samenwerking met de collega’s een afgewerkt stuk aan ophangt. Een uniek stuk dat zijn eigenheid krijgt door een verfijnd spel met tekst en toestanden.

Grootmeester Toon Herremans zaliger beheerste die techniek als geen ander. Met zijn guitige knipoog, zijn volkomen gebruik van tempi bespeelt hij de toeschouwers.

Wanneer hij met zijn zoontje een wandelingetje maakt langs de “Woeper” en deze plots ontdekt dat er iets “Woepert” in de struiken, weet de vader heel goed dat de zaal vol “Woeperaars” zit. Herkenbaarheid, timing, spanning.

Wanneer het zoontje zegt:” Vader er woepert iets in de struiken”, valt er een gedoseerde stilte. Het publiek verkneukelt zich al in de toestand van de vader. Hoe zal hij reageren? Het is hen ook overkomen waarschijnlijk. “En de vader die zelf een oude woeperaar was ….” Toon draait nog even rond de pot. Hij geeft aan de tekst een inhoud die de woorden op het eerste gezicht niet laten vermoeden. Hij werkt op maat.

Nee hoor! Blijspel en klucht zijn hard labeur, vraag het maar aan onze mensen.