Ik wil Mjoessof spreken (Verf)

Ik wil Mjoessof spreken (Verf)
Speeldagen

Het Huys Ukkel: zondag 3 maart 2024 om 16 uur

Merselborre: zaterdag 16 maart 2024 om 20 uur
Merselborre: zondag 17 maart 2024 om 15 uur
bestel uw kaarten voor Merselborre bij lievesteens007@hotmail.com

De Boesdaalhoeve: vrijdag 22 maart 2024 om 20:15
De Boesdaalhoeve: zaterdag 23 maart 2024 om 20:15
De Boesdaalhoeve: zondag 24 maart 2024 om 15 uur
Bestel hier je tickets voor gc De Boesdaalhoeve  

 

Achter de schermen
geschreven door: Valentin Katajev
Regie: Luc Collin
Spelen mee
Ludo De Becker, Freddy Smet, Inge Collin, Leen Vanderleyden, Kelly Bauduin, Gunter Keyaerts, Benedikte Wets, Freddy Smet, Loes Van Eesbeeck, Pascal Deveen, Jan Wets, Virginie Jimenez
Beschrijving

Foto's

foto's repetitie 

Inhoud:

Na de jubileumopvoering van het Italiaanse "Il Campiello", stellen wij u dit jaar een luchtig blijspel van de hand van een Russisch schrijver, Valentin Katajev, voor. Hij werd in 1896 geboren als zoon van een Russische vader en een Oekraïense moeder, hoopgevend symbolisch in deze tijden. Hij overleedt in 1988.

De handeling van het stuk speelt in een soort rusthuis voorbehouden aan de hogere Russische ambtenaren die even wilden verpozen van hun 'zware' activiteiten. Ze kunnen er gaan genieten van het verfrissende klimaat aan de boorden van de Zwarte Zee tijdens de drukkende zomermaanden in de steden.

We kozen dit blijspel om zijn komische voorstelling van wat de remmende werking van bureaucratie kan zijn. Een potje verf is voldoende om een samenleving in een gekkenhuis om te toveren.

Vandaar de aanpassing van de originele titel naar "VERF". Wij hadden het evengoed: "De komedie van toegepaste bureaucratie als wapen en als paraplu" kunnen heten. Maar dat zou te wetenschappelijk klinken voor dit  spetterend blijspel dat ver buiten de Russische grenzen reikt.

Politieke Context van Die Tijd:

De periode waarin "Ik wil Mjoessof spreken" werd geschreven en opgevoerd, was een tijd van intense politieke onderdrukking in de Sovjet-Unie onder Jozef Stalin. De zuiveringen en showprocessen waren in volle gang, waarbij politieke tegenstanders en vermeende vijanden van de staat werden vervolgd en geëxecuteerd. Kunstenaars en schrijvers werden onderworpen aan strenge censuur, en creatieve expressie werd sterk gecontroleerd.  Het blijspel was het middel dat Katajev hanteerde om aan de censuur te ontsnappen.  Vandaar ook onze keuze.


 

Il Campiello

Spelen mee
Benedikte Wets, Sigrid De Gelas, Mira Vermeulen, Ludo De Becker, Inge Collin, Kelly Bauduin, Gunter Keyaerts, Freddy Smet, Loes Van Eesbeeck, Pascal Deveen, Geert Raes, Veronique De Pauw, Jan Wets, Lize Partous, Virginie Jimenez
De speeldagen zijn
De Boesdaalhoeve: 10 maart 2023 20 uur
De Boesdaalhoeve: 11 maart 2023 20 uur
De Boesdaalhoeve: 12 maart 2023 15 uur

Foto's

"Il Campiello" is een komedie geschreven door de Venetiaanse toneelschrijver Carlo Goldoni. Het stuk werd voor het eerst opgevoerd in 1756 en wordt beschouwd als een van Goldoni's meesterwerken. Hier is een beknopte beschrijving:

"Il Campiello"

Inhoud:

"Il Campiello" speelt zich af op een plein (campiello) in Venetiƫ en belicht het leven van verschillende kleurrijke personages die in de buurt wonen. Het verhaal draait om de interacties en intriges van deze personages, waaronder jonge geliefden, ouders die huwelijkskandidaten voor hun kinderen zoeken, en verschillende komische figuren die het plein bevolken.

Het stuk belicht op humoristische wijze de sociale dynamiek van de samenleving in het 18e-eeuwse Venetiƫ, met al zijn eigenaardigheden en klasseverschillen. Het plein fungeert als een microkosmos van de samenleving, waarin verschillende lagen van de bevolking samenkomen en met elkaar in conflict komen.

Karakters:

"Il Campiello" bevat een breed scala aan personages, variƫrend van de aristocratie tot het gewone volk. De personages zijn vaak stereotypen, maar Goldoni geeft ze menselijke eigenschappen en tekortkomingen, waardoor ze herkenbaar en sympathiek zijn voor het publiek.

Stijl:

Het stuk is geschreven in het Venetiaanse dialect en is een zogenaamde "commedia dell'arte," een vorm van Italiaans toneel die bekendstaat om zijn gebruik van improvisatie, vaste personages en maskers. Goldoni staat bekend om zijn bijdragen aan het moderniseren van de commedia dell'arte, waarbij hij de nadruk legde op realistische personages en situaties.

Thema's en Betekenis:

"Il Campiello" behandelt thema's als liefde, sociale hiƫrarchie, en de contrasten tussen verschillende lagen van de samenleving. Het plein als setting biedt een levendig en dynamisch decor voor de interacties van de personages en draagt bij aan de algemene sfeer van het stuk.

Dit toneelstuk wordt vaak geprezen vanwege zijn humor, levendige personages en sociale commentaar. Goldoni slaagt erin zowel de alledaagse realiteit als de komische aspecten van het Venetiaanse leven in die tijd vast te leggen, waardoor "Il Campiello" een blijvende en invloedrijke bijdrage is aan de wereld van het Italiaanse theater.


 

 
 
 
 
 
 

Little Voice

Beschrijving

Foto's

"Little Voice": Een Melodieuze Reis van Stilte naar Roem

Van intieme kamers naar het bruisende podium, het toneelstuk "Little Voice" neemt het publiek mee op een emotionele reis door de wereld van muziek, ontdekking en zelfexpressie.

Little voice"Little Voice," geschreven door Jim Cartwright, is een ontroerend en meeslepend toneelstuk dat voor het eerst werd opgevoerd in 1992. Het stuk verkent thema's als eenzaamheid, ontdekking van identiteit en de kracht van muziek. Het verhaal draait om de terughoudende Laura Hoff, ook wel bekend als "Little Voice" vanwege haar buitengewone talent om perfecte imitaties van legendarische zangeressen uit te voeren.

Plot en Personages:

Laura Hoff (Little Voice):

Laura, de hoofdpersoon, is een schuchtere, teruggetrokken jonge vrouw die haar tijd het liefst doorbrengt in de platenverzameling van haar overleden vader. Haar uitzonderlijke vermogen om de stemmen van iconische zangeressen te imiteren, van Judy Garland tot Marilyn Monroe, wordt ontdekt door haar extraverte en soms dwingende moeder, Mari Hoff.

Mari Hoff:

Mari is een kleurrijk personage dat verlangt naar een leven vol glamour en roem. Haar ontdekking van de verborgen gave van haar dochter brengt zowel kansen als uitdagingen met zich mee, en Mari's ambities voor Little Voice botsen met de behoefte van Laura aan rust en privacy.

Ray Say:

Ray, de vriend van Mari, is een talentenjager met grote dromen van roem en fortuin. Zijn ontdekking van Little Voice leidt tot een reeks gebeurtenissen die zowel komisch als ontroerend zijn.

Thema's en Symboliek:

De Kracht van Stilte:

Laura's terughoudendheid en verlangen naar stilte staan in scherp contrast met de muzikale extravaganza die ze onbewust kan creƫren. Het toneelstuk onderzoekt hoe zelfexpressie soms uit onverwachte bronnen kan voortkomen en de kracht van stilte vaak over het hoofd wordt gezien.

De Prijs van Roem:

Terwijl Laura's talent wordt ontdekt en de druk om op te treden toeneemt, ontvouwt zich een ontroerend verhaal over de prijs van roem en de impact ervan op een kwetsbare ziel.

Succes en Adaptaties:

"Little Voice" werd goed ontvangen door critici en publiek en is later aangepast tot een succesvolle film. De krachtige uitvoeringen en het hartverwarmende verhaal hebben bijgedragen aan de blijvende impact van het stuk in de wereld van het hedendaagse theater.

Conclusie:

"Little Voice" is niet alleen een verhaal over muziek en talent, maar ook over de innerlijke reis van een vrouw die haar stem ontdekt in de stilte. Het stuk blijft boeien en inspireren, en herinnert ons eraan dat echte kracht vaak schuilt in de meest onverwachte plaatsen. Het is een tijdloos meesterwerk dat de nuances van menselijke emoties en verlangens op indrukwekkende wijze verkent.


 

De Koteletten hebben oren

Beschrijving

Foto's

"De Koteletten hebben Oren": Een Theatrale Delicatesse van Georges Renoy

Georges Renoy, bekend om zijn humoristische en inventieve benadering van het theater, brengt het publiek naar een onverwachte wereld van komedie met zijn werk "De Koteletten hebben oren." Deze intrigerende titel alleen al wekt nieuwsgierigheid en belooft een toneelervaring die zowel vermakelijk als uniek is.

Plot en Thematiek:

"De Koteletten hebben oren" onthult ongetwijfeld een komische kijk op alledaagse situaties. Het stuk, doordrenkt van Renoy's kenmerkende humor, zou de absurditeiten van het dagelijks leven kunnen uitvergroten, misschien met een scherp oog voor menselijke eigenaardigheden en de ironie van alledaagse gebeurtenissen.

De Kracht van de Titel:

De titel van het toneelstuk, "De Koteletten hebben oren," suggereert onmiddellijk een speelse en mogelijk surrealistische benadering. De woordspeling met de Koteletten die oren hebben, kan een metafoor zijn voor de alertheid op onverwachte details in het leven of een humoristische kijk op de zintuigen.

Georges Renoy's Stijl:

Renoy staat bekend om zijn vermogen om komedie te vermengen met scherpzinnige observaties over de menselijke natuur. Zijn stijl kan variƫren van licht absurd tot diep doordringend, en zijn werken worden vaak gewaardeerd voor hun originele benadering van het theater.

Publieksreactie:

Het is niet ongewoon dat het publiek van Renoy's stukken wordt meegenomen op een reis van lachsalvo's vermengd met momenten van reflectie. Zijn unieke kijk op het leven en zijn vermogen om alledaagse dingen op een ongewone manier te belichten, maken zijn werk aantrekkelijk voor een divers publiek.

Erfenis en Invloed:

Net als veel van Renoy's andere werken zou "De Koteletten hebben oren" kunnen bijdragen aan zijn erfenis als een vernieuwer in het hedendaagse Franstalige theater. Zijn vermogen om traditionele vormen te combineren met nieuwe ideeƫn heeft mogelijk een blijvende invloed op het theaterlandschap.

Conclusie:

"De Koteletten hebben oren" belooft een smakelijke theatervoorstelling te zijn, doordrenkt van de kenmerkende humor en inventiviteit van Georges Renoy. Met een intrigerende titel als deze is het duidelijk dat Renoy's werk niet alleen lachsalvo's oproept, maar ook het publiek uitdaagt om anders naar het leven te kijken.


Beschrijving

Foto's

"De Koteletten hebben Oren": Een Theatrale Delicatesse van Georges Renoy

Georges Renoy, bekend om zijn humoristische en inventieve benadering van het theater, brengt het publiek naar een onverwachte wereld van komedie met zijn werk "De Koteletten hebben oren." Deze intrigerende titel alleen al wekt nieuwsgierigheid en belooft een toneelervaring die zowel vermakelijk als uniek is.

Plot en Thematiek:

"De Koteletten hebben oren" onthult ongetwijfeld een komische kijk op alledaagse situaties. Het stuk, doordrenkt van Renoy's kenmerkende humor, zou de absurditeiten van het dagelijks leven kunnen uitvergroten, misschien met een scherp oog voor menselijke eigenaardigheden en de ironie van alledaagse gebeurtenissen.

De Kracht van de Titel:

De titel van het toneelstuk, "De Koteletten hebben oren," suggereert onmiddellijk een speelse en mogelijk surrealistische benadering. De woordspeling met de Koteletten die oren hebben, kan een metafoor zijn voor de alertheid op onverwachte details in het leven of een humoristische kijk op de zintuigen.

Georges Renoy's Stijl:

Renoy staat bekend om zijn vermogen om komedie te vermengen met scherpzinnige observaties over de menselijke natuur. Zijn stijl kan variƫren van licht absurd tot diep doordringend, en zijn werken worden vaak gewaardeerd voor hun originele benadering van het theater.

Publieksreactie:

Het is niet ongewoon dat het publiek van Renoy's stukken wordt meegenomen op een reis van lachsalvo's vermengd met momenten van reflectie. Zijn unieke kijk op het leven en zijn vermogen om alledaagse dingen op een ongewone manier te belichten, maken zijn werk aantrekkelijk voor een divers publiek.

Erfenis en Invloed:

Net als veel van Renoy's andere werken zou "De Koteletten hebben oren" kunnen bijdragen aan zijn erfenis als een vernieuwer in het hedendaagse Franstalige theater. Zijn vermogen om traditionele vormen te combineren met nieuwe ideeƫn heeft mogelijk een blijvende invloed op het theaterlandschap.

Conclusie:

"De Koteletten hebben oren" belooft een smakelijke theatervoorstelling te zijn, doordrenkt van de kenmerkende humor en inventiviteit van Georges Renoy. Met een intrigerende titel als deze is het duidelijk dat Renoy's werk niet alleen lachsalvo's oproept, maar ook het publiek uitdaagt om anders naar het leven te kijken.


Foto's

"De Koteletten hebben Oren": Een Theatrale Delicatesse van Georges Renoy

Georges Renoy, bekend om zijn humoristische en inventieve benadering van het theater, brengt het publiek naar een onverwachte wereld van komedie met zijn werk "De Koteletten hebben oren." Deze intrigerende titel alleen al wekt nieuwsgierigheid en belooft een toneelervaring die zowel vermakelijk als uniek is.

Plot en Thematiek:

"De Koteletten hebben oren" onthult ongetwijfeld een komische kijk op alledaagse situaties. Het stuk, doordrenkt van Renoy's kenmerkende humor, zou de absurditeiten van het dagelijks leven kunnen uitvergroten, misschien met een scherp oog voor menselijke eigenaardigheden en de ironie van alledaagse gebeurtenissen.

De Kracht van de Titel:

De titel van het toneelstuk, "De Koteletten hebben oren," suggereert onmiddellijk een speelse en mogelijk surrealistische benadering. De woordspeling met de Koteletten die oren hebben, kan een metafoor zijn voor de alertheid op onverwachte details in het leven of een humoristische kijk op de zintuigen.

Georges Renoy's Stijl:

Renoy staat bekend om zijn vermogen om komedie te vermengen met scherpzinnige observaties over de menselijke natuur. Zijn stijl kan variƫren van licht absurd tot diep doordringend, en zijn werken worden vaak gewaardeerd voor hun originele benadering van het theater.

Publieksreactie:

Het is niet ongewoon dat het publiek van Renoy's stukken wordt meegenomen op een reis van lachsalvo's vermengd met momenten van reflectie. Zijn unieke kijk op het leven en zijn vermogen om alledaagse dingen op een ongewone manier te belichten, maken zijn werk aantrekkelijk voor een divers publiek.

Erfenis en Invloed:

Net als veel van Renoy's andere werken zou "De Koteletten hebben oren" kunnen bijdragen aan zijn erfenis als een vernieuwer in het hedendaagse Franstalige theater. Zijn vermogen om traditionele vormen te combineren met nieuwe ideeƫn heeft mogelijk een blijvende invloed op het theaterlandschap.

Conclusie:

"De Koteletten hebben oren" belooft een smakelijke theatervoorstelling te zijn, doordrenkt van de kenmerkende humor en inventiviteit van Georges Renoy. Met een intrigerende titel als deze is het duidelijk dat Renoy's werk niet alleen lachsalvo's oproept, maar ook het publiek uitdaagt om anders naar het leven te kijken.